گر تو ببینی مرا یقین نشناسی

آنچه بدیدم ز رنج و انده بی مر

جسمم بیتاب گشته چهرم بی آب

چشمم بی خواب گ شته جانم بی خور

ورت بگویم منم نداری باور

جز که به گرمابه تن بشویم و رخسار

گرد برافشانم از دو زلف معنبر