جز که به گرمابه تن بشویم و رخسار

چشمم بی خواب گ شته جانم بی خور

گر تو ببینی مرا یقین نشناسی

ورت بگویم منم نداری باور

گرد برافشانم از دو زلف معنبر

غالیه سایم به زلف و غازه به رخسار

رنگ کلف بسترم ز ماه منور