باده خورم یک دو ساتکین سپس هم

هی بکشم سرمه در دو مشکین عبهر

تا زند این راه جان به شوخی غمزه

تا شود آن دام دل به حلقه چنبر

تا دو رخم بشکفد چو لاله احمر

وانگه بر عادت قدیم که دانی

مدحت فخرالانام خوانم از بر