که خاست چشمه آب ازکنار نیلوفر

غریق نیل فلک شد ستاره چون فرعون

نمود تا ید بیضا ز خور کلیم سحر

ز آب خیزد نیلوفر و شگفت اینست

بسان بخت شهنشه ز خواب شستم روی

که تا چو خامه ببندم به مدح شاه کمر

هنوز خانه نیالوده بد به مشک دهان