که تا چو خامه ببندم به مدح شاه کمر

ز آب خیزد نیلوفر و شگفت اینست

که خاست چشمه آب ازکنار نیلوفر

بسان بخت شهنشه ز خواب شستم روی

هنوز خانه نیالوده بد به مشک دهان

که آن غزال غزلخوان رسید مست از در

بر آفتاب پریشیده پر و بال غراب