بر آفتاب پریشیده پر و بال غراب

که تا چو خامه ببندم به مدح شاه کمر

هنوز خانه نیالوده بد به مشک دهان

که آن غزال غزلخوان رسید مست از در

به لاله برگ نهان کرده تنگهای شکر

ز لعل سرخ حصاری کشیده گرد عدم

ز مشک ناب هلالی نموده زیر قمر