سخن چو رشته امید من مکن کوتاه

که گشت شاه جهان چیره بر قضا و قدر

به یار گفتم کای برتر از بهشت خدای

برافکن از سر مستوره سخن معجر

که هرچه چون سر زلفت دراز اولیتر

ندانم از دو جهان کشوری به غیر عدم

که جیش شه نزند پره اندر آن کشور