که هرچه چون سر زلفت دراز اولیتر

به یار گفتم کای برتر از بهشت خدای

برافکن از سر مستوره سخن معجر

سخن چو رشته امید من مکن کوتاه

ندانم از دو جهان کشوری به غیر عدم

که جیش شه نزند پره اندر آن کشور

نبینم از همه عالم به غیر آن سر زلف