همان گوی زرین و سیمین هزار

بر آن تخت برکس نبودی دژم

همه طاقها بود بسته ازار

ز خز و سمور از در شهریار

بر آتش همی تافتی جامه دار

به مثقال ازان هریکی پانصد

کز آتش شدی سرخ همچون به سد