ز بهر تهنیت شاه و فتح لشکر شاه

چنان شدند گریزان که پشه از صرصر

نگار من چو بدین جایگه رساند سخن

چه گفت گفت که ای پیشوای اهل هنر

ترا سزد که سرایی دُرنامه یی ایدر

به خنده گفتمش ای شوخ این سخن بگذار

زبان ببند و ازین مدح و تهنیت بگذ ر