زبان ببند و ازین مدح و تهنیت بگذ ر

ز بهر تهنیت شاه و فتح لشکر شاه

ترا سزد که سرایی دُرنامه یی ایدر

به خنده گفتمش ای شوخ این سخن بگذار

حسود را چه کنم یاد در برابر شاه

جهود را چه برم نام نزد پیغمبر

مگر ندانی شه را به طبع ننگ آید