حسود را چه کنم یاد در برابر شاه

ترا سزد که سرایی دُرنامه یی ایدر

به خنده گفتمش ای شوخ این سخن بگذار

زبان ببند و ازین مدح و تهنیت بگذ ر

جهود را چه برم نام نزد پیغمبر

مگر ندانی شه را به طبع ننگ آید

که نام خاقان پیشش برند یا قصر