ندانست کس مایه و منتها

بسی نیز بگذشت بر هفتصد

همی گیر زین گونه از نیک و بد

بسی سرخ گوگرد بدکش بها

که روشن بدی در شب تیره چهر

چوناهید رخشان شدی بر سپهر

دو تخت از بر تخت پرمایه بود