تیغ سرافشان او به دست زرافشان

کفته شود از نهیب گرزش مغفر

خیلش چون سیل کوه جاری و غران

فوجش چون موج بحر بی حد و بی مر

یا که نهنگی دمان به بحر شناور

خون ز هراسش بسان صخره صما

بفسرد اندر عروق خصم بد اختر