می نرود از دلم ارادت خسرو

گشت ارادت از آنچه بود فزون تر

وین نه عجب زانکه بویشان بفزاید

مشک چو در آتشست و عود در آذر

گر رودم جان هزار بار ز پیکر

رنگ زداید کسی ز لاله حمرا

بوی رباید تنی ز نافه اذفر