من گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشم

تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر

من شکر بودم و بگداختم از بی آبی

گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر

گرچه شک نیست که از دریا آرند گهر

می شنیدم که ز همسایه به همسایه رسد

گه گه آسیب و نمی کردم از آن کار حذر