تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر

رمضان کاش نمی آمد هرگز به جهان

تا نمی رفت مرا روح روان از پیکر

مر مرا روزه یک روزه درآورد ز پای

من شکر بودم و بگداختم از بی آبی

گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر

من گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشم