مر مرا روزه یک روزه درآورد ز پای

که ز ره نامده روح از تن من کرد سفر

رمضان کاش نمی آمد هرگز به جهان

تا نمی رفت مرا روح روان از پیکر

تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر

من شکر بودم و بگداختم از بی آبی

گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر