تا نمی رفت مرا روح روان از پیکر

راست گویی که ز نزد ملک الموت رسید

که ز ره نامده روح از تن من کرد سفر

رمضان کاش نمی آمد هرگز به جهان

مر مرا روزه یک روزه درآورد ز پای

تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر

من شکر بودم و بگداختم از بی آبی