زهر چشم تو چرا زان حط مشکن افزود

لب تو درجی از لعل و در آن درج گهر

زلف چون غالیه ات غالی اگر نیست چرا

نرسد زآتش روی تو بدو هیچ ضرر

راستی دافع زهرست اگر سیسنبر

از دل سخت تو شد چهره ام از اشکم سیم

وین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر