شب همان به که به مهتاب نمایند سفر

از دل سخت تو شد چهره ام از اشکم سیم

وین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر

دل من رهرو و زلفت شب و رخسارت ماه

ز لفکانت دو غلامند سیه کاره و دزد

که نهادستند از خجلت بر زانو سر

یا دوگبرند سیه چرده که آرند سجود