ایمن از وحشت ظلمات شدی اسکندر

در ازل آدم اگر مدح تو می کردی گوش

هیچ کس تا ابد از مام نمی زادی کر

ور به ظلمات جمال تو فکندی پرتو

گر زنان حبشی روی تو آرند به یاد

بجز از حور نزایند همی تا محشر

واجب آمدکه مشیت نهمت نام از آنک