بت بنشکستی و برگشتی زی کیش پدر

گر در آن دم که خلیل الله بتها بشکست

نقش رخسار تو بر بت بکشیدی آزر

من برانم که براهیم ستغفارکنان

بس عجب نیست که از یمن عفافت تا حشر

مادر فکرت من بکر بزاید دختر

عصمتت بر خون گر پرده کشیدی به عروق