عصمتت بر خون گر پرده کشیدی به عروق

بت بنشکستی و برگشتی زی کیش پدر

بس عجب نیست که از یمن عفافت تا حشر

مادر فکرت من بکر بزاید دختر

خون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر

وندر اوهام اگر عفت تو جستی جای

نام مردان جهان راه نبردی به فکر