باده یی از رنگ و بو چو لاله احمر

تافته رویش به زیر بافته مویش

بر صفت ذوالفقار در دل کافر

گفته چه خسبی ز جای خیز و بپیمای

باده ای ار فی المثل به سنگ بتابد

گویی برجست از آن شراره آذر

تا شودم باز چهره چون پر طاووس