صفحه آن تیغ را خدیو دلاور

درکمر شاه لاغرست و عجب نیست

ماه بکاهد ز قرب خسرو خاور

حرمت شه را روا بود که ببوسد

ورنه ندیدم که کس نماید معجون

سوده الماس را به قند مکرر:

یا نشنیدم که هیچگه ملک الموت