سوده الماس را به قند مکرر:

حرمت شه را روا بود که ببوسد

صفحه آن تیغ را خدیو دلاور

ورنه ندیدم که کس نماید معجون

یا نشنیدم که هیچگه ملک الموت

غوطه زند اندر آب چشمه کوثر

تیغ که باید همی به زهرش آلود