خویش چو آتش توسنا، رویش به خوبی سوسنا

وز شرم شیرین پاسخش افتاده در بوک و مگر

ترکی درآمد خوی زده یک ساتکینی می زده

خوی بر جمال وی زده چون بر گل سوری مطر

کالریم غنجا اذرنا و البدر حسنا ان سفر

غنجش فزون نازش فره جعدش همه بند و گره

گیسو فتاده چون زره از طرف دوشش تا کمر