غنجش فزون نازش فره جعدش همه بند و گره

خوی بر جمال وی زده چون بر گل سوری مطر

خویش چو آتش توسنا، رویش به خوبی سوسنا

کالریم غنجا اذرنا و البدر حسنا ان سفر

گیسو فتاده چون زره از طرف دوشش تا کمر

روشن رخ و تاریک مو شیرین زبان و تلخ گو

دشمن نهاد و دوست رو نیکوجمال و بدسیر