خورشید رو ذره دهان فولاددل سیماب بر

گیسو زره قامت سنان مژگان خدنگ ابروکمان

دل آهن و تن پرنیان خط جوشن و صورت سپر

فربه سرین لاغرمیان اندک سخن بسیاردان

باری چو آمد در سرا دید آنچنان پژمان مرا

گفتاکه بی موجب چرا از وصل من جستی حذر

من ماهم و در تیره شب از من رمیدی بی سبب