امشب من از وصلت خوشم فردا ز غم در آتشم

جز عیش جان آدمی نخل بقا ندهد ثمر

اینست نقد حال ما کز اوست فرخ فال ما

قسمت ز ماه و سال ما جز آن نباشد ای پسر

زیرا که فردا می کشم رخت عزیمت بر سفر

نام سفر چون برده شد آن شوخ چشم آزرده شد

وز غم چنان افسرده شد کاندر خزان شاخ شجر