غافل که سیم خود ار بر مستحق دهد

از غصه کو به دل از ناله دست به سر

وان ترک تنگ دهان از بس بخیل بود

پیوسته منع کند آن سیم را زنفر

از بذل سیم شود نامش به دهر سمر

ای کاش نقره ی او بودی مرا که همی

می داد می که مرا گردد فزوده خطر