از بذل سیم شود نامش به دهر سمر

وان ترک تنگ دهان از بس بخیل بود

پیوسته منع کند آن سیم را زنفر

غافل که سیم خود ار بر مستحق دهد

ای کاش نقره ی او بودی مرا که همی

می داد می که مرا گردد فزوده خطر

باری به خلوت من آن غارت دل و دین