چون در رسید ز راه چون برگزید مقر

ای کاش نقره ی او بودی مرا که همی

می داد می که مرا گردد فزوده خطر

باری به خلوت من آن غارت دل و دین

گفتم بیا صنما ای کز فروغ رخت

روشن شدست مرا دیوار و خانه و در

خواهم که بوسه زنم بر تنگ شکر تو