گفتم بیا صنما ای کز فروغ رخت

می داد می که مرا گردد فزوده خطر

باری به خلوت من آن غارت دل و دین

چون در رسید ز راه چون برگزید مقر

روشن شدست مرا دیوار و خانه و در

خواهم که بوسه زنم بر تنگ شکر تو

تا کام و لب ز لبت شیرین کنم به مگر