دو سیمگون قلمش شد بنای من چنبر

مرا چو دید هراسان ز جایگه برخاست

بدان مثابه که خیزد سپند از مجمر

چو طوق حکم خداوند بر رقاب امم

به صدرخواست نشستم ولی بگفت سپهر

نه او نه من بنشستیم هر دو بر در بر

از آن سپس چو غریبان به جایگاه غریب