مرا چو دید هراسان ز جایگه برخاست

نشسته آن چو دو هندو به چشمه کوثر

دو سوسنش را از برگ ضیمران بالین

دو سنبلش را از شاخ ارغوان بستر

بدان مثابه که خیزد سپند از مجمر

چو طوق حکم خداوند بر رقاب امم

دو سیمگون قلمش شد بنای من چنبر