دو سنبلش را از شاخ ارغوان بستر

غنوده این چو دو زنگی به سایه طوبی

نشسته آن چو دو هندو به چشمه کوثر

دو سوسنش را از برگ ضیمران بالین

مرا چو دید هراسان ز جایگه برخاست

بدان مثابه که خیزد سپند از مجمر

چو طوق حکم خداوند بر رقاب امم