غنوده این چو دو زنگی به سایه طوبی

به یک تحرک زلفش گیا شود عنبر

دو خال برلب نوشش دو داغ بر لاله

دو زلف بر سر دوشش دو زاغ بر عرعر

نشسته آن چو دو هندو به چشمه کوثر

دو سوسنش را از برگ ضیمران بالین

دو سنبلش را از شاخ ارغوان بستر