دو سوسنش را از برگ ضیمران بالین

دو زلف بر سر دوشش دو زاغ بر عرعر

غنوده این چو دو زنگی به سایه طوبی

نشسته آن چو دو هندو به چشمه کوثر

دو سنبلش را از شاخ ارغوان بستر

مرا چو دید هراسان ز جایگه برخاست

بدان مثابه که خیزد سپند از مجمر