به خنده گفت مرو صبر کن غضب بنشان

که بگذرانی یک روز بی می و ساغر

گشاده چشم جهان بین به راه باده گسار

نهاده گوش نیوشا به لحن خنیاگر

صواب دیدی بنشین وگرنه رخت ببر

مگر نگفته نبی تا به روز باز پسین

خدای هردو جهان توبه را نبندد در