که بگذرانی یک روز بی می و ساغر

به ساده رویی باکی نداری از مردم

ز باده خواری شرمی نداری از داور

ز بی عفافی مانا نباشدت میسور

گشاده چشم جهان بین به راه باده گسار

نهاده گوش نیوشا به لحن خنیاگر

به خنده گفت مرو صبر کن غضب بنشان