ز بی عفافی مانا نباشدت میسور

تو ساده رویی ساقی مخواه و باده مخور

به ساده رویی باکی نداری از مردم

ز باده خواری شرمی نداری از داور

که بگذرانی یک روز بی می و ساغر

گشاده چشم جهان بین به راه باده گسار

نهاده گوش نیوشا به لحن خنیاگر