مرا ز حالت آن پیر حالتی رو داد

دمان درآمد با موی شیرگون از در

قدش به هیات گفتی کمان حلاجست

شمیده پنبه محلوجش از کرانه سر

که پای تا سر حیرت شدم چو نقش صور

همین نه یاد نگارین شدم ز یاد برون

که یاد هر دو جهانم شد از خیال بدر