ز خود مجرد بنشین نه از عقار و حشم

به دشت عشق ز توحید بایدت رهور

که تا رهاندت این یک ز صد هزار بلا

که تا جهاندت آن یک ز صدهزار خطر

ز خود تفرد بگزین نه از دیار و حشر

سبع نیی که تجنب کنی ز یار و دیار

ضبغ نیی که تنفرکنی ز مال و نفر