که گاه معرکه رهوار به بود لاغر

سبع نیی که تجنب کنی ز یار و دیار

ضبغ نیی که تنفرکنی ز مال و نفر

پی مجاهده نفس تن بهست نزار

ز خویشتن چو گذشتی به خویشتن مگرای

ز جان و تن چو رهیدی به جان و تن منگر

ستون خانه شکستی فرود آن منشین