ز خویشتن چو گذشتی به خویشتن مگرای

ضبغ نیی که تنفرکنی ز مال و نفر

پی مجاهده نفس تن بهست نزار

که گاه معرکه رهوار به بود لاغر

ز جان و تن چو رهیدی به جان و تن منگر

ستون خانه شکستی فرود آن منشین

طناب خیمه گسستی به شیب آ ن مگذر