که جای گندم و جو رسته ناوک و خنجر

چو خارپشتی آونگ از درخت چنار

به سفت راعیشان از پلاس پاره گذر

به کشتمند تناتن چمان و غافل ازین

به هرطرف نگرستند گرز بود و کمان

بهر کجا که گذشتند تیغ بود و تبر

زمین ز سم مراکب چوگوی در طبطاب