فلک ز تف قواضب چو موم بر آذر

به هرطرف نگرستند گرز بود و کمان

بهر کجا که گذشتند تیغ بود و تبر

زمین ز سم مراکب چوگوی در طبطاب

به در شدند برآشفته حال و از مویه

فشانده سوده پلپل به دیدگان اندر

سلام نام یکی پیر بد در آن باره