گشاد از کمر جم پرند خارا در

زهی درخت که هژذه هزار عالم را

به زیر سایه او کردگار داده مقر

چو شد به خواب یکی اهرمن ز خیل یهود

ولی زمین درنگی ورا درنگ نداد

که ماه نو برباید ز آسمان ظفر

دوگام آن دد آهن جگر به کام زمین